Zgromadzenia zakonne

Towarzystwo Chrystusowe
dla Polonii Zagranicznej

Towarzystwo Chrystusowe dla Polonii Zagranicznej służy Bogu i Polakom na całym świecie. Zrodzone z myśli i doświadczenia osobistego kard. Augusta Hlonda w 1932 r. przeszło przez trudny okres wojenny. Już pod koniec wojny pierwsi chrystusowcy podjęli prace wśród rodaków zesłanych na przymusowe roboty. Po wojnie podjęliśmy pionierską pracę na Pomorzu Szczecińskim, odprawiając pierwsze Msze, nazywając ulice i służąc radą i pomocą przybyszom na te tereny. Od końca lat 50-tych możliwe stały się wyjazdy do Polonii Zachodu, od 1989 r. do Polaków na Wschodzie. Bracia zakonni uczestniczą w posłannictwie Towarzystwa poprzez wierność ślubom i różnorakie prace na rzecz misji. Klerycy – wszechstronnie przygotowują się do przyszłej pracy. Dziś Towarzystwo przedstawia się następująco: 390 Kaplanów i 35 braci obejmuje swoja działalnością 200 placówek na całym świecie; w Wyższym Seminarium Duchownym TChr studiuje 53 kleryków przygotowujących się do pracy polonijnej. W Polsce na 36 placówkach pracuje 168 Kaplanów i 33 braci zakonnych. Poszczególne prowincje obejmują swoim duszpasterstwem Polonie w następujących krajach: Prowincja Angielska – W. Brytania, RPA, Islandia, Prowincja Australijska – Australia, Nowa Zelandia, Prowincja Francuska – Francja, Hiszpania, Prowincja Niemiecka – Niemcy, Holandia, Włochy, Prowincja płn. amerykańską – USA, Kanada, Prowincja płd. Amerykańska – Brazylia, Argentyna, Urugwaj, Delegatura do spraw Wschodu – Białoruś, Kazachstan, Ukraina, Węgry. Ks. Kard. August Hlond wybrał na organizatora i twórcę zgromadzenia zakonnego dla emigrantów polskich ks. Ignacego Posadzego (1898 – 1984), Kaplana poznańskiego, doskonale zorientowanego w sprawach emigracyjnych z racji swych studiów, licznych wyjazdów do skupisk polonijnych i wizytacji zagranicznych, a także osobistego zainteresowania. Podjął się on tego zadania i idee Założyciela wcielał w życie.

Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Chrystusa Króla
dla Polonii Zagranicznej

Miało swój początek w inspiracji Kardynała Hlonda, Założyciela Towarzystwa Chrystusowego dla Polonii Zagranicznej. Mówił on: “Sprawa w tej chwili nie wydaje się aktualna, ale warto te inspiracje poznać, by nimi w chwili Bożej pokierować”. Na innym miejscu stwierdził: “Siostry mogą piękną role odegrać, jako pomoc w pracy duszpasterskiej Chrystusowców”. Inspiracje Kardynała Hlonda zachował w swoim sercu Ksiądz Ignacy Posadzy i uważał za obowiązek, by je zrealizować. Kiedy otrzymał aprobatę Kapituły Towarzystwa Chrystusowego na założenie żeńskiego zgromadzenia, zachęcony przez Księdza Arcybiskupa Baraniaka, przystąpił do dzieła. Pod koniec roku 1958 przyjął pierwsze kandydatki i umieścił je u Sióstr Salezjanek, gdzie uczestniczyły w kursie katechetycznym. Sam Ojciec sprawował nad nimi duchowa opiekę. Jednocześnie kontaktował się z Przełożoną Generalną Zgromadzenia Sióstr Felicjanek, gdyż siostry tego Zgromadzenia pracowały wśród Polonii w USA. Zarząd Generalny Sióstr zgodził się afiliować nowy instytut do swego Zgromadzenia w charakterze odrębnej prowincji. W 1959 r. zgłaszały się nowe kandydatki do przeznaczonego na ten cel domu – dworku w Morasku pod Poznaniem. W lipcu tegoż roku Ojciec Ignacy przyjął pierwsze aspirantki do postulatu. Ksiądz Arcybiskup Antoni Baraniak erygował nowe Zgromadzenie dnia 21 listopada 1959 roku, erygował tez dom główny Zgromadzenia i dom nowicjatu oraz zamianował Przełożoną Generalną. Ustawy zatwierdził 8 grudnia tego samego roku. W rok później siostry złożyły pierwsze śluby. W 1961 r. powstała pierwsza placówka sióstr w Szczecinie. W najbliższym 10-leciu powstały następne dwie na Pomorzu Zachodnim. Historycznym wydarzeniem był wyjazd 3 pierwszych misjonarek za ocean, do Kalifornii, w lipcu 1978 roku, gdzie siostry otoczyły opieka starszych Polaków w Domu Seniora “Szarotka”. Następne dwie siostry wyjechały do Anglii w 1981 roku. Z biegiem lat powstawały kolejne placówki: w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Australii, na Białorusi, w Brazylii, we Włoszech i na Węgrzech. Obecnie 86 siostry pracują wśród Polaków na emigracji na 31 placówkach.